Expeditie Albanië

Onze expeditie naar Albanië is mede mogelijk gemaakt door onderstaande hoofdsponsoren.

Dagverslag zaterdag 30 mei: De expeditie is begonnen! 🇦🇱✈️

Na weken van voorbereiden was het eindelijk zover: de vertrekdag naar Albanië! Aan het begin van de middag verzamelden we ons bij school. Daar begon de dag met het wegen van de koffers, het controleren van de ID-kaarten en het uitdelen van de expeditietruien en shirtjes. Natuurlijk maakten we ook nog een laatste groepsfoto voor school voordat het avontuur echt begon.

Daarna stapten we in drie auto’s richting het vliegveld van Charleroi. Onderweg kregen we te maken met flinke hagelbuien. De regen kwam soms met bakken uit de lucht, maar onze chauffeurs Frits, Bram en Ad lieten zich niet gek maken en brachten ons allemaal veilig naar België. Vlakbij het vliegveld maakten we nog een tussenstop bij de McDonald’s, waar iedereen nog even rustig kon eten voordat het volgende deel van de reis begon.

Op het vliegveld begon voor sommigen een hele nieuwe ervaring. Voor een aantal leerlingen was het namelijk de eerste keer vliegen. Eerst door de douane, daarna de tassencontrole en vervolgens op zoek naar de juiste gate. Dat ging allemaal verrassend soepel. Er was nog wat tijd om te wachten voordat we konden boarden. Alsof het avontuur nog niet spannend genoeg was, brak de hemel opnieuw open op het moment dat we lopend naar het vliegtuig moesten. Met een flinke regenbui recht boven ons hoofd maakten we een snelle sprint naar binnen. Gelukkig konden we daarna droog plaatsnemen. Eenmaal aan boord zorgde een onverwachte melding ervoor dat het vertrek nog even op zich liet wachten. Er werd nog wat extra gecontroleerd en verschillende passagiers werden gevraagd hun spullen nog eens goed na te kijken. Dat leverde hier en daar wat vragende blikken op, maar uiteindelijk bleek alles in orde en konden we alsnog vertrekken. Voor de leerlingen weer een extra verhaal voor later. De vlucht verliep vervolgens prima. Voor sommigen was het spannend, voor anderen vooral bijzonder om eindelijk in het vliegtuig te zitten. Voor we het wisten stonden we alweer met beide benen op Albanese bodem.

Na aankomst stonden er twee Volkswagenbusjes voor ons klaar. Koffers erin, iedereen een plekje zoeken en weer verder op weg naar het hotel. Het was inmiddels laat geworden en de vermoeidheid begon bij iedereen toe te slaan. Eenmaal in het hotel even de hoognodige eerste levensbehoefte regelen namelijk de WiFi en daarna ging iedereen naar zijn kamer. Rond twee uur ’s nachts werd het stil op de kamers. De eerste reisdag zat erop. Morgen wacht een nieuwe dag vol nieuwe indrukken, ontmoetingen en avonturen.

Expeditie Albanië is officieel begonnen! 🇦🇱💪

Dagverslag zondag 31 mei: Landen in Albanië 🇦🇱☀️

Na de late aankomst van gisteren stond er vandaag geen strak programma op de planning. Deze dag was vooral bedoeld om rustig te landen in Albanië, elkaar beter te leren kennen en samen een goede basis te leggen voor de week die voor ons ligt.

Iedereen kon vanochtend uitslapen en aanschuiven bij het ontbijt wanneer hij daar aan toe was. Aan de lange tafel werd een uitgebreid ontbijt geserveerd en voor iedereen zat er wel iets tussen wat in de smaak viel. De sfeer was ontspannen en gezellig. Het was mooi om te zien hoe leerlingen die elkaar soms nog niet zo goed kenden steeds meer naar elkaar toe groeien.

Een groot deel van de ochtend brachten we door bij het zwembad. Er werd gezwommen, gesprongen vanaf de duikplank en natuurlijk werden er allerlei creatieve trucjes uitgeprobeerd. Ondertussen ontstonden er leuke contacten met Albanese jongeren die ook bij het zwembad waren. Ondanks taalverschillen blijkt contact maken vaak makkelijker dan je denkt.

Tussen alle ontspanning door namen de docenten iedere leerling even apart voor een persoonlijk gesprek. We spraken over verwachtingen, leerdoelen en uitdagingen. Wat hoop je uit deze expeditie te halen? Wat lijkt je leuk? Wat vind je misschien nog spannend? En welke stappen zou je graag willen zetten deze week? Het leverde mooie en eerlijke gesprekken op. We merken dat we met een fijne groep op pad zijn, waarin leerlingen openstaan voor nieuwe ervaringen en voor elkaar.

Na een gezamenlijke lunch was het tijd om wat praktische zaken te regelen. Er werd geld gewisseld, winkels werden verkend en hier en daar verdwenen de eerste Albanese souvenirs in de tassen. Voor we het wisten was de middag alweer voorbij.

Ondertussen werd ook gewerkt aan de voorbereidingen voor de klusweek. Samen met Alma, onze contactpersoon van New Day Impact, hebben we gekeken naar de verschillende projecten die voor ons zijn geselecteerd. Alma weet als geen ander waar hulp nodig is en waar wij als groep echt iets kunnen betekenen. Het is mooi om te merken hoeveel lokale kennis en betrokkenheid er achter deze projecten zit.

Aan het einde van de dag kwamen we weer samen. In de aangename avondkoelte wandelden we gezamenlijk naar een restaurant. Tijdens het eten blikten we terug op de dag en bespraken we wat we van elkaar verwachten om deze expeditie voor iedereen tot een succes te maken. Respect, verantwoordelijkheid, samenwerken en elkaar helpen stonden daarbij centraal.

De avond werd afgesloten met een onverwacht hoogtepunt. Ruben gaf een indrukwekkende demonstratie waarbij hij met behulp van een leeg blikje het geluid van een Formule 1-auto verrassend realistisch wist na te bootsen. Het leverde veel gelach, bewondering en applaus op.;)

Morgen gaat het echte werk beginnen. De wekker gaat vroeg en de handen mogen uit de mouwen.

We hebben er zin in. Morgen gaan we knallen!

Dagverslag maandag 1 juni: De handen uit de mouwen! 💪☀️

Om half acht klinkt het eerste geklop op de deuren. Tijd om wakker te worden, want vandaag gaat het echte werk beginnen! Om acht uur schuiven we aan bij het ontbijt en om negen uur staat de eerste werkbespreking gepland.Frits vertelt ons meer over de achtergrond van New Day Impact en de projecten die de stichting ondersteunt. NDI is een organisatie die zich inzet voor duurzame verandering in kwetsbare gemeenschappen. Ze geloven in betrokkenheid, kleinschalige hulp en het versterken van mensen in hun eigen omgeving. Heel mooi dat wij zo ons steentje kunnen bijdragen aan deze mooie projecten.

Vervolgens bespreken we de verschillende klussen die de komende dagen uitgevoerd moeten worden.

Onze groep wordt verdeeld over drie projecten.

De eerste klus is het aanleggen van een trap naar een kas. Voor de bewoners is de toegang lastig en gevaarlijk. Vooral bij regen is de kans groot dat mensen uitglijden. Zelf hebben zij niet de middelen of mogelijkheden om dit probleem op te lossen. Onder de brandende Albanese zon gaan onze leerlingen aan de slag. Stenen sjouwen, zand verplaatsen, graven, meten, water drinken, opnieuw insmeren en weer verder. Onder de deskundige leiding van meester Ad wordt er hard gewerkt en aan het einde van de dag is duidelijk zichtbaar wat er allemaal verzet is.

Een tweede groep gaat aan de slag bij een huis waar tijdens een eerdere expeditie de eerste steen is gelegd. Inmiddels staat er een prachtig huis, maar de tuin moet nog worden aangepakt. Onder leiding van meester Hein wordt gewerkt aan een stevige schutting. Er worden gaten gegraven, betonpalen geplaatst en zakken beton verwerkt. Het is zwaar werk, zeker in de warmte, maar de jongens zetten door. Het is mooi om te zien hoe zij zich inzetten voor mensen die deze klus zelf niet kunnen uitvoeren.

De derde klus speelt zich af in een woning waar een vrouw woont met haar gehandicapte zoon. Het huis verkeert in slechte staat en het doel is om de bewoners weer een schone en gezonde leefomgeving te geven. De muren worden geschrobd met sponzen, vloeren worden gedweild en emmers water worden heen en weer gedragen omdat er geen stromend water aanwezig is. Het zweet gutst van de gezichten, er wordt hard gewerkt om dit huis weer een fijne plek te maken.

Halverwege de dag is het tijd voor een welverdiende pauze. In een lokaal restaurant kunnen we even bijkomen met ijskoude drankjes en een goede maaltijd. Even uit de zon, even op adem komen en daarna weer verder.

Na de lunch zetten alle groepen nog een tandje bij. Er wordt nog ruim een uur stevig doorgewerkt en uiteindelijk halen we alle doelen die we voor vandaag hadden gesteld. Daar mogen de leerlingen echt trots op zijn. Natuurlijk wordt er tussendoor ook veel gelachen. Leerlingen nemen zware taken van elkaar over, helpen elkaar waar nodig en zorgen samen voor een goede sfeer. Soms is er een klein zetje van de begeleiding nodig, maar bovenal zien we een groep die verantwoordelijkheid neemt en zich inzet voor een ander.

Aan het einde van de middag scheuren we weer door de Albanese bergen terug naar het hotel. Er wacht namelijk nog een beloning: een half uurtje zwemmen! Binnen no-time ligt iedereen in het water. Juf Rachel geeft hier en daar nog wat duikles, er worden wedstrijden onderwater zwemmen gehouden en natuurlijk ontbreken ook de salto’s niet.

’s Avonds zijn we uitgenodigd door Sajmir, de pastoor van een kerk in Lushnjë. Tijdens een eerdere expeditie hebben leerlingen geholpen bij de renovatie van deze kerk. Het is bijzonder om terug te zien wat er in de afgelopen jaren is opgebouwd en hoeveel betekenis zulke projecten hebben voor de lokale gemeenschap.

Terug bij het hotel genieten we nog even van de aangename avondlucht in de tuin. Er wordt nagepraat, gelachen en ontspannen na een lange dag vol inspanning.

Moe, voldaan en met spierpijn op plekken waarvan sommigen niet eens wisten dat ze bestonden, duiken we op tijd ons bed in.

Morgen gaat de wekker weer op tijd!

Dagverslag dinsdag 2 juni: Verjaardag, klussen en voedselpakketten

Nog voordat de eerste verfkwast werd aangeraakt, stond er vandaag iets veel belangrijkers op het programma: taart. Shivano was namelijk jarig! Met een taartje, wat cadeautjes en een luid gezongen verjaardagslied werd hij verrast door de groep. Een mooie start van de dag!

Na het ontbijt vertrokken we weer naar de verschillende klussen. Inmiddels begint iedereen zijn plek een beetje te vinden en weten de leerlingen wat er van hen verwacht wordt. Dat zie je terug in de manier waarop er gewerkt wordt.

De eerste groep ging verder met de klus waar gisteren al hard aan gewerkt was. Nadat het huis grondig was schoongemaakt, konden de muren worden behandeld met een speciale primer zodat de verf goed zou hechten. Ook de badkamer kreeg een flinke opknapbeurt. Daarna kon het echte schilderwerk beginnen. Het was mooi om te zien hoe leerlingen achter elkaar aan werkten, elkaar hielpen en samen zichtbaar verschil maakten. Ondanks de taalbarrière was goed te zien hoe dankbaar de bewoonster was voor alle hulp.

Ook werden de oude ramen uit het huis gehaald. Bij een glaszetter in de buurt worden inmiddels nieuwe ramen gemaakt, die we later deze week hopen op te halen en te plaatsen. Het huis knapt met de dag verder op.

De tweede groep werkte verder aan de schutting. Dat begon vandaag niet direct met bouwen. Eerst moest er hout worden besteld en dat bleek nog best een uitdaging. In Albanië wordt relatief weinig met hout gebouwd, waardoor het regelen van de juiste materialen wat meer tijd kostte dan verwacht. Van de leerlingen werd dus het nodige geduld gevraagd. Gelukkig lieten zij zich daardoor niet uit het veld slaan. Toen de materialen eenmaal binnen waren, kon er flink worden doorgewerkt en werd het complete raamwerk van de schutting geplaatst. Donderdag hopen we hier een mooi eindresultaat neer te zetten.

De derde groep kreeg vandaag een nieuwe klus toegewezen. Direct naast het huis waar we al bezig zijn, staat nog een woning die een flinke opknapbeurt kan gebruiken. Meubels werden aan de kant geschoven, banken verplaatst, alles zorgvuldig afgeplakt en vervolgens konden de schoonmaak- en schilderwerkzaamheden beginnen. Het was een behoorlijke klus en er moest flink worden aangepakt. Wat daarbij opviel, was dat onze leerlingen niet klaagden of moeilijk deden. Ze staken gewoon de handen uit de mouwen en gingen aan de slag. Ook hier was aan het einde van de dag al een duidelijk verschil zichtbaar.

Tijdens de lunch kregen de leerlingen een bijzondere opdracht. In groepjes mochten zij twee voedselpakketten samenstellen van vijftig euro per pakket. Deze pakketten zullen later deze week worden uitgedeeld aan gezinnen die dat hard nodig hebben. Er werd goed nagedacht over wat mensen echt kunnen gebruiken. Van basisproducten tot praktische boodschappen: de leerlingen namen de opdracht serieus en kwamen met mooie ideeën. We denken dat we hier twee gezinnen ontzettend blij mee gaan maken. Later deze week vertellen we daar meer over.

Na een dag hard werken was het tijd voor de inmiddels vertrouwde afsluiting: een verfrissende duik in het zwembad. Even ontspannen, bijkomen van de warmte en genieten van de zon.

’s Avonds wandelden we gezamenlijk over de boulevard naar een restaurant voor het avondeten. Daarna was er nog even tijd om wat rond te kijken. De heren konden nog wat winkeltjes bezoeken en we sloten de avond af op een terrasje met een ijsje. Een mooie manier om een intensieve dag af te sluiten.

Terug in het hotel werd al voorzichtig vooruitgekeken naar morgen. Dan verruilen we de verfrollers, schoppen en kwasten voor iets heel anders. Er staat namelijk een activiteit op het programma waarbij droog blijven waarschijnlijk geen optie is.

Morgen even tijd voor ontspanning. Althans… voor zover je kunt ontspannen in een raft. Dat horen jullie morgen!

Dagverslag woensdag 3 juni: Avontuur op de Vjosa 

Vandaag stond in het teken van avontuur, plezier en vooral heel veel water. We begonnen de dag met een prachtige rit door het Albanese landschap. Onderweg genoten we van indrukwekkende vergezichten en volgden we lange tijd de helderblauwe Vjosa-rivier, een van de laatste vrij stromende rivieren van Europa. Dat betekent dat de rivier nog grotendeels haar natuurlijke verloop volgt, zonder grote dammen of stuwen die het water tegenhouden. Alleen de route ernaartoe was al een belevenis op zich.

In het gezellige stadje Permet nog even lunchen, beetje shoppen en daarna was het tijd voor het echte werk; raften op de Vjosa  Eerst onszelf in een wetsuit hijsen en een helm opzetten die eigenlijk niemand écht goed paste. Maar eerlijk is eerlijk: stijlpunten kregen we allemaal. Na een korte instructie; “vooruit peddelen, achteruit peddelen, luisteren naar de gids” klonk al snel het sein: let’s go!

Wat volgde was een fantastische tocht van ongeveer 7,5 kilometer over de rivier. We voeren door prachtige natuur, trotseerden stroomversnellingen en haalden elkaar onderweg voortdurend in. Natuurlijk bleef het niet bij serieus peddelen alleen. Binnen de kortste keren werden de peddels vooral gebruikt om elkaar nat te spetteren. De ene boot probeerde de andere compleet te drenken, met veel gelach en een flinke dosis fanatisme tot gevolg.

Een van de hoogtepunten was zonder twijfel Sylvano’s sprongavontuur. Hij kreeg toestemming om naar de overkant van de rivier te zwemmen en vanaf een rots te springen. Dat ging uitstekend, totdat hij na de sprong nét de verkeerde inham koos. Geen paniek natuurlijk, maar de reddingsactie die volgde zorgde voor grote hilariteit bij de rest van de groep. Gelukkig kwam alles goed en konden we onze tocht lachend vervolgen.

De Vjosa liet zich ondertussen van haar mooiste kant zien. Tussen de bergen door kronkelde de rivier door een indrukwekkend landschap. Soms rustig en spiegelglad, dan weer wild en bruisend. Mooi avontuur zo met z’n allen

Op de weg terug vonden we een leuk restaurant. Lekker buiten, beetje nakletsen en nu zitten we weer in de bus terug naar het hotel. Op de achtergrond schalt André Hazes uit de speakers; over een uurtje zijn we terug in het hotel. Wat een topdag! Morgen verruilen we de peddels weer voor het gereedschap en gaan we weer verder met klussen.

Dagverslag donderdag 4 juni: Oogsten wat we gezaaid hebben

Vandaag is de dag van het oogsten. De bedoeling was om onze klussen af te ronden en op te leveren. Na dagen van sjouwen, schrobben, schilderen, graven en bouwen kwam de finish langzaam in zicht.

Voordat we vertrekken eerst even een compliment voor onze leerlingen. Iedere ochtend weten ze precies hoe laat ze aanwezig moeten zijn en iedere ochtend staan ze keurig op tijd klaar om te vertrekken. Om negen uur staat de groep paraat, zonder gemopper en zonder achterblijvers. Ze kunnen het dus echt: op tijd komen 😉

Op de klus bij het huis waar we de afgelopen dagen bezig zijn geweest, wordt direct stevig doorgewerkt. Team House of Love komt eerst nog langs met de kozijnen waarin inmiddels nieuw glas is geplaatst. Wat een verschil maakt dat! Omdat het huis steeds schoner en mooier wordt, vallen de oude ramen nu extra op. Dus die gaan er ook uit. Terwijl de ene leerling de ramen schoonmaakt, brengt de ander de tweede laag verf aan. Het plafond wordt afgewerkt, de tuin wordt opgeruimd en overal zie je dat het einde in zicht komt.

De bewoners helpen ondertussen enthousiast mee. Dat is natuurlijk ontzettend aardig, al zorgde het soms ook voor wat creatieve uitdagingen. Op sommige momenten stonden er ineens drie mensen tegelijk op precies dezelfde vierkante meter te werken. Onze leerlingen vonden dat af en toe best ingewikkeld. Maar in plaats van te mopperen of gefrustreerd te raken, gingen ze op zoek naar oplossingen. Even omlopen, een andere taak oppakken of simpelweg accepteren dat niet iedereen hetzelfde werktempo heeft. Dat leverde soms komische situaties op, maar vooral veel mooie momenten van samenwerken op.

Bij de andere klus wordt ondertussen minstens zo hard gewerkt. Team House of Love zet de laatste stappen richting een compleet nieuwe erfafscheiding. Er wordt gemeten, gezaagd, geschroefd en getimmerd. De houten poort krijgt vorm, het laatste stuk hekwerk wordt geplaatst en langzaam ontstaat iets waar de bewoners nog jarenlang plezier van gaan hebben. Wat begon als een stapel hout en een plan op papier, staat inmiddels stevig overeind.

Wanneer beide projecten bijna zijn afgerond, verschijnt er ineens een bekend gezicht op het terrein. Rob de Bruijn is speciaal naar Albanië gevlogen om met eigen ogen te bekijken waar wij deze week mee bezig zijn. Hoe bijzonder is dat? Hij neemt uitgebreid de tijd om de projecten te bekijken, met leerlingen te praten en de resultaten te bewonderen. En onder de indruk was hij zeker. Niet alleen van wat er gebouwd, geschilderd en opgeknapt is, maar vooral van de inzet van de leerlingen. De manier waarop zij zich hier inzetten voor mensen die zij vooraf niet kenden, maakte zichtbaar indruk.

Aan het einde van de middag sluiten we de werkweek feestelijk af in een prachtig restaurant waar Alma ons heeft uitgenodigd. Op tafel verschijnen allerlei Albanese gerechten en de leerlingen laten zien dat ze niet alleen hard kunnen werken, maar ook uitstekend kunnen eten. Vrijwel iedere schaal en pan komt leeg terug naar de keuken.

Tijdens het eten krijgen we nog een mooie toespraak van zowel Rob als Alma. Alma bedankt de groep voor alles wat er deze week is gedaan. Ze vertelt nogmaals hoe belangrijk deze hulp is voor de mensen die we hebben bezocht. Mensen die deze veranderingen simpelweg niet zelf hadden kunnen realiseren.

Dat werd misschien wel het duidelijkst toen we afscheid namen van de mevrouw uit het kleine huisje. Terwijl we vertrokken, stonden de tranen in haar ogen. Het besef dat haar huis schoon, fris en weer leefbaar is geworden, raakte haar zichtbaar. Dat zijn de momenten waarop je beseft waarom we hier zijn. Wat een impact kunnen een paar dagen hard werken maken.

Alsof de dag nog niet genoeg verhalen had opgeleverd, wachtte er onderweg naar het hotel nog een laatste avontuur.

Er werd namelijk een afslag gemist door Ad. Jawel, zelfs Ad rijdt weleens verkeerd. Volgens sommigen pas de tweede keer in zijn leven. Met meester Hein als navigator werd enthousiast gezocht naar een alternatieve route. Helaas bracht die route de bus steeds verder over onverharde wegen. Totdat Ad besloot zijn grote lampen aan te zetten en iedereen ontdekte dat ze midden in een korenveld stonden.

Dat was op zichzelf al bijzonder genoeg, maar het werd nog mooier. Tijdens het keren draaide de bus zichzelf vast. Daar stonden ze dan. Midden in de Albanese avond. Midden in een korenveld. Met een bus die geen kant op wilde.

Wat volgde was een combinatie van teamwork, spierkracht, goede adviezen, minder goede adviezen en vooral heel veel gelach. Uiteindelijk kwam de bus weer los en bereikte ook deze groep veilig het hotel. Met een prachtig verhaal rijker.

Met de beelden van de dag nog vers in ons hoofd: de opgeleverde klussen, de dankbare bewoners, de trotse leerlingen en een verdwaalde bus in een korenveld, duiken we ons bed in.

Dagverslag vrijdag 5 juni: De laatste loodjes

Na een week waarin de wekker vooral een vijand was, begon de dag vandaag met uitstekend nieuws: we mochten een uurtje uitslapen. Dat lijkt misschien niet veel, maar na een week expeditie voelt een extra uur slaap ongeveer hetzelfde als een all-inclusive vakantie.

Na het ontbijt stapten we om 10.00 uur in onze inmiddels vertrouwde Volkswagenbusjes voor een bijzondere laatste dag. We reden terug naar Hysgjokaj, waar we eerder deze week al veel tijd hebben doorgebracht.

Daar mochten we voedselpakketten bezorgen die de leerlingen eerder deze week zelf hadden samengesteld. Mooie ontmoetingen volgden. Voor de leerlingen was het bijzonder om met eigen ogen te zien waar de pakketten terechtkwamen. Wat voor ons een paar boodschappen zijn, kan voor een ander echt een verschil maken. Daarnaast brachten we ook een rolstoel naar een meneer die moeilijk ter been is. Soms zit impact niet in grote projecten of spectaculaire acties, maar in iets wat voor iemand het dagelijks leven net een stukje makkelijker maakt.

Het was inmiddels bloedheet. Zo’n dag waarop je al begint te zweten als je alleen maar denkt aan bewegen. Toch stond er nog meer op het programma. In Lushnjë werd namelijk op ons gewacht bij de school van Alma. Dus gingen we weer op pad. Muziekje aan, ramen open, wind door de haren en genieten van het Albanese landschap dat inmiddels verrassend vertrouwd begint te voelen.

Bij de school kregen we een rondleiding van Alma. Mooi om te zien hoeveel passie zij heeft voor haar werk en voor de leerlingen op haar school. Ondanks de warmte was er daarna ook nog tijd voor een sportles van Rachel. Er werd gevolleybald, gevoetvolleyd en fanatiek meegedaan.

Althans, fanatiek zolang de temperatuur dat toeliet.

Want laten we eerlijk zijn: het was warm. Heel warm. Het soort warm waarbij zelfs stilstaan aanvoelt als een sportprestatie. Na verloop van tijd was de energie dan ook wel een beetje op en besloten we terug te keren naar het hotel.

De rest van de middag stond volledig in het teken van ontspannen. Zwemmen, bommetjes maken, kletsen, souvenirs kopen, nog één keer genieten van het zwembad en nog één keer genieten van het feit dat niemand thuis vraagt of je je kamer al hebt opgeruimd. Dat hadden ze niet namelijk ;)

Voor onze laatste avond hadden we een restaurant uitgezocht waar de porties ongeveer net zo groot waren als onze eetlust. Er verschenen gigantische pizza’s, bergen friet, lasagnes en vleesgerechten op tafel. ,Tijdens het diner blikten we samen terug op de week met een rondje tops en flops. Bij de tops werden vooral het samenwerken, het raften, het zwembad, het lekkere eten en de gezelligheid genoemd. Ook de klussen en de ontmoetingen met de mensen die we hebben geholpen maakten indruk.

De flops waren minstens zo leuk om te horen. De slechte wifi werd meerdere keren genoemd. Dat sommige leerlingen deze week hebben moeten ervaren hoe het leven eruitzag vóór TikTok en Instagram heeft duidelijk diepe sporen achtergelaten. Ook het busje dat vast kwam te zitten in het korenveld kwam voorbij. Opvallend genoeg werd datzelfde moment door anderen juist als hoogtepunt genoemd. Dat zegt eigenlijk alles over deze week: soms zijn de mooiste herinneringen precies de momenten waarop alles even anders loopt dan gepland.

Tegen half tien liepen we terug naar het hotel. Daar wachtte nog één laatste uitdaging: alle spullen weer terugkrijgen in een koffer. Veel tijd was er niet. De wekker stond namelijk alweer op 02.30 uur.

Terwijl de laatste tassen werden dichtgeritst en de kamers langzaam stil werden, besefte iedereen dat deze bijzondere week er bijna op zat. Een week vol hard werken, spierpijn, lol, mooie gesprekken, nieuwe ervaringen en vooral veel momenten die we niet snel zullen vergeten.

Morgen gaan we naar huis. Moe, een beetje gebruind, met vuile schoenen, veel foto’s en vooral heel veel verhalen.

Dagverslag zaterdag 6 juni: Op weg naar huis 🇦🇱✈️🇳🇱

Aan alle mooie dingen komt helaas een einde, en zo ook aan onze expeditie in Albanië.

De dag begon vroeg. Heel vroeg. Om 03.00 uur zaten we al in de busjes richting het vliegveld. De meeste leerlingen waren nog niet helemaal wakker, maar iedereen was op tijd aanwezig. Ook op dit tijdstip bleek dat dus geen probleem te zijn. Frits en Ad brachten ons veilig naar het vliegveld, waar alles verrassend soepel verliep. De koffers werden ingecheckt, we kwamen zonder problemen door de security en voor we het wisten zaten we al bij de gate te wachten op onze vlucht.

De terugreis verliep net zo prettig als de heenreis. Een prima vlucht, geen bijzonderheden en langzaam maar zeker kwamen we weer dichter bij huis. Daarna volgde nog het laatste stukje van de reis: de autorit terug naar school.

Daar wachtte ons nog een warm welkom. Marco en Marjorie stonden klaar met blikjes drinken, krentenbollen en zakjes chips. Alsof dat nog niet genoeg was, hadden ze ook foto’s van de expeditie opgehangen en kreeg iedereen een medaille. Een mooie verrassing en een gezellige afsluiting van een bijzondere week.

En daarmee kwam er een einde aan onze expeditie.

Wat deze week misschien wel het mooiste maakte, waren niet de huizen die zijn opgeknapt of de voedselpakketten die zijn uitgedeeld. Het waren de leerlingen die lieten zien wat er gebeurt als je verantwoordelijkheid krijgt, je inzet voor een ander en ontdekt dat je vaak veel meer kunt dan je zelf dacht. We hebben leerlingen zien sjouwen, schilderen, schoonmaken, samenwerken, doorzetten, improviseren, lachen, leren en groeien. We hebben gezien hoe ze elkaar hielpen, hoe ze contact maakten met mensen die ze niet kenden en hoe ze hun comfortzone regelmatig een stukje groter maakten.

Daar mogen ze trots op zijn.

Wij zijn dat in ieder geval wel.

Bedankt voor het vertrouwen en voor het meeleven vanuit Nederland.

Tot de volgende expeditie! ❤️🇦🇱💪

Sponsorloop;  rennen voor Albanië

Op vrijdag 17 april hebben onze leerlingen en de leerlingen van de Kolibrie meegedaan aan de sponsorloop voor de expeditie naar Albanië. Op ons terrein werd fanatiek rondjes gerend en aangemoedigd, met één gezamenlijk doel: geld ophalen voor zowel de expeditie als het goede doel.

Elke ronde telde, en dankzij de inzet van alle leerlingen is er een mooie opbrengst behaald. De sponsorloop liet zien hoe sport en betrokkenheid samenkomen: samen in beweging voor een groter doel.

Een sportieve en geslaagde actie waar we met trots op terugkijken.

Klusdagen voor Albanië; samen werken, leren en verdienen

Als onderdeel van de voorbereiding op onze expeditie naar Albanië hebben leerlingen zich op meerdere momenten ingezet tijdens verschillende klusdagen. Met deze acties hebben zij geld opgehaald én waardevolle ervaringen opgedaan buiten het klaslokaal.

Tijdens één van deze klusdagen reisden de leerlingen gezamenlijk met de bus naar een locatie in de buurt van Apeldoorn. Daar stond een dag vol aanpakken, samenwerken en doorzetten op het programma. In groepjes gingen zij aan de slag met verschillende klussen, waarbij inzet en teamwork centraal stonden. Door de gezamenlijke inzet werd er niet alleen een mooi resultaat neergezet, maar ook een bijdrage geleverd aan de financiering van de expeditie naar Albanië.

Naast het financiële doel zijn deze klusdagen vooral leerzaam. Leerlingen leerden verantwoordelijkheid nemen, samenwerken in de praktijk en ervaren hoe het is om samen te werken aan een concreet en betekenisvol doel.

Met meerdere van dit soort dagen hebben de leerlingen laten zien wat er mogelijk is als inzet en samenwerking samenkomen.

Benefiet walking dinner; een avond vol ontmoeting en impact

Op donderdag 21 mei hebben we met elkaar een bijzonder benefiet walking dinner georganiseerd. Een avond waarin ontmoeting, gezelligheid en betrokkenheid centraal stonden, met als doel het realiseren van onze expeditie naar Albanië én het ondersteunen van de kosten voor de leerlingen.

De avond werd volledig verzorgd binnen onze eigen Lasenberg. De gerechten werden met veel zorg bereid door onze meester Michiel en geserveerd door leerlingen, die hiermee niet alleen een waardevolle ervaring opdeden, maar ook een belangrijke bijdrage leverden aan het succes van de avond. Gasten konden genieten van heerlijk eten, een warme sfeer en mooie gesprekken.

Daarnaast zorgde veilingmeester Jan voor een levendige en succesvolle veiling, en werd er een goed bezochte loterij georganiseerd door meester Hein. Samen zorgden deze onderdelen voor extra opbrengst én veel enthousiasme in de tuin.

Dankzij de inzet van leerlingen, medewerkers, vrijwilligers, bezoekers en sponsoren is het een prachtige avond geworden. Een avond waarin we niet alleen geld hebben opgehaald voor de expeditie naar Albanië, maar vooral ook verbinding en samenwerking hebben ervaren.

We kijken met trots terug op een geslaagde avond waarin we samen iets moois hebben neergezet.